ଦିନର ଆଲୋକ କିପରି କହିବି ‎ ରାତିର ଅନ୍ଧକାର କେତେ ‎ ସଜ ଫୁଲ ଟିଏ କିପରି କହିବ ‎ ମଉଳା ଫୁଲ ର ଦୁଃଖ କେତେ ।। ‎ ‎ ଦୂର ଆକାଶ ରେ ହସୁଥିବା ଜହ୍ନ ‎ ସପନ ସଭିଙ୍କ ପାଇଁ ‎ ଘନ ଅରଣ୍ୟ ର କଅଁଳ ପରଶ ‎ ଝୁରୁଛି ଟାଙ୍ଗରା ଭୂଇଁ ।। ‎ ‎ ଆଜିର ସମାଜ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ‎ ଅଘଟଣ ଘଟାଏ କେତେ ‎ ଡରି ଡରି ନିତି କିପର ମଣିଷ ବଞ୍ଚୁଛି ‎ କହି କେ ପାରିବ ସତେ ।। ‎ ‎ ମରୀଚିକା ସମ ଜଳାଶ୍ରୟ ପରି ‎ ଦିସେ ଜୀବନର ଛବି ‎ କୁହୁଡି ର ଘନ ବଳୟ ଭିତରେ ‎ ହଜି ଯାଏ ସ୍ବପ୍ନ ନିତି ।। ‎ ‎ ଭାଗ୍ୟର ଛବି ମୁଁ କିପରି ଅଙ୍କିବି ‎ ଜୀବନର ସଦା କାନ ଭାସରେ ‎ ସେହି ଛବିକୁ ମୁଁ କିପରି ରଙ୍ଗିବି ‎ କୁହୁଡିର ଘେରା

ସୁନ୍ଦର ସହର ମୋ ତାଳଚେର ସିଏ ଯେ ଓଡିଶା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ୟ ନାମ ତାର କଳା ହୀରା ଗଡ଼ ଆଉ ଯେ ହିଙ୍ଗୁଳା ପୀଠ କୁଳୁ କୁଳୁ ହୋଇ କଳ କଳ ଦାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ସହର୍ ଦେଇ ଚିର ସ୍ରୋତସ୍ଵୈନି ସୁନ୍ଦର ବ୍ରହ୍ମଣି ଅବିରତ ଯାଏ ବହି ଭାରତ ପ୍ରସିଧ୍ୟ ରାଜ ନଅ ର ଟି ବଢା଼ଉଛି ଯାର ଶୋଭା ବ୍ରାହ୍ମଣି କୂଳରେ ପଶ୍ଚିମ ସ୍ୱର ଯେ ମନହୋରା ମନ ଲୋଭା ସୁସୋଭିତ କରେ ମୋ ସହର୍ କୁ ପ୍ରକୃତ ଦାନେ ବନାନୀ ସତେକି ଯେମିତି ନବ ବଧୂ ଟିଏ ସାଜି ଅଛି ପାଟ ରାଣୀ

ଥରେ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଏବଂ ଝିଅ ପ୍ରେମରେ ପଡିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଝିଅର ପିତାମାତା ଏହି ସମ୍ପର୍କରେ ଖୁସି ନଥିେଲେ। ତେଣୁ ପୁଅଟି କେବଳ ଝିଅ କୁ ନୁହେଁ ଵରଂ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ମନେଇବାକୁ ସ୍ଥିର କଲା।ସମୟକ୍ରମେ ଝିଅ ର ପିତାମାତା ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସେ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ବ୍ଯକ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ମଧ୍ଯ ରାଜି ହୋଇଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ପିତାମାତା ରାଜି ହେଲେ ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଏକ ସମସ୍ୟା ଉପୁଜିଲା। ପୁଅଟି Army ରେ ଥିଲା, ଏଵଂ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର୍ଷ ପାଇଁ ବିଦେଶ ଯିବାକୁ ପଡିଲା। ସେ ଚାଲିଯିବାର ଏକ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବରୁ ସେମାେ

ଶୀତ ତୁ ଯା ନାଁ ଛାଡି ଆଉ ସେ ଉଷୁମ କନ୍ଥା ପାରିବିନି ଘୋଡେଇ ପ୍ରିୟାକୁ ମୋହର ପାରିବିନି ଭିଡି ଶୀତ ତୁ ଯା ନାଁ ମୋତେ ଛାଡି। କଅଁଳ କାକର ଟୋପା ଶୁଭ ସକାଳର କୁହୁଡି ସବୁତକ ଯାଉଛି ଉଡିଉଡି ଶୀତ ତୁ ଯା ନାଁ ମୋତେ ଛାଡି। ସଞ୍ଜ ସକାଳେ ସାଙ୍ଗ ମେଳରେ ପାରିବିନି ନିଆଁ ପୋଇଁ ପୋଖରୀ ହୁଡାରେ ଲାଗିବନି ଧାଡି ଶୀତ ତୁ ମୋତେ ଯା ନାଁ ଛାଡି। ତୋ ପାଇଁ ଅଗାଧୁଆ କେତେଥର ଯାଏଁ ପାଠ ପଢି ସାଙ୍ଗ ସାଥି ନେଉଥିଲେ ମତେ ଭିଡି ଶୀତ ତୁ ମୋତେ ଯା ନାଁ ଛାଡି। ପାଣି ଟୋପାଏ ଦେହେ ଗଲେ ପଡି ରାଗରେ ଗରଗର ଛାଡେ ରଡି ତଥାପି ଶୀତ ତୁ ଭଲ ଯା ନା ଛାଡି ଶୀତ ତୁ ମୋତେ ଯା ନାଁ ଛାଡି । ବୃନ୍ଦାବନ ପ୍ରଧାନ ବାଉଲସ

ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ପତାକା ମୋର ତ୍ରିରଙ୍ଗା ଅଟଇ ନାମଟି ତାର । ଲମ୍ବ ଓସାର ତା ତିନି କି ଦୁଇ ତା ଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଆଉ କେ ନାଇଁ । ତିନି ରଙ୍ଗେ ଗଢ଼ା ତନୁ ତାହାର ମଧ୍ୟେ ଚକ୍ର ଆହା କି ମନୋହର । ଉପରି ଭାଗରେ ରଙ୍ଗ କେଶରୀ ବୀରତ୍ଵର ଗାଥା ରଖିଛି ଧରି । ମଧ୍ୟେ ଧଳା ରଙ୍ଗ ବିଶେଷ ଜାଣ ପ୍ରତୀକ ସେ ସତ୍ୟ ଶାନ୍ତିର ପୁଣ । ସବୁଜ ପ୍ରଗତି ପ୍ରତୀକ ହୋଈ ନିମ୍ନ ଅଂସେ ଥାଏ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇ । ଅଶୋକ ଚକ୍ରର ରଙ୍ଗଟି ନୀଳ ସଭିଙ୍କ ମନେ ସେ ଦିଅଇ ବଳ । ତା ମଧ୍ୟେ ରହିଛି ଚବିଶ ଅଖ ନ୍ୟାୟ, ଧର୍ମ, ଗତି ତାଠାରୁ ଶିଖ । ଶୁଣିଲ ତ ତାର ଗଢ଼ଣ କଥା ଏବେ ଶୁଣ ସେଇ ପତାକା ବ୍ୟଥା । ପରାଧୀନ ଥିଲା ଭାରତ ଯେବେ ଆବିର୍

ମା ମଙ୍ଗଳା 🙏 ଜୟ ତୁ ମଙ୍ଗଳା ମାଗୋ ଜୟ ହର ଚଣ୍ଡୀ... ତୁହି ସାହା ହେଲେ ମାଗୋ.. ଦୁଃଖ ଯାଏ ଖଣ୍ଡି..... ll ଯେତେ ବେଳେ ମାଗୋ.. ଆଶି ଥାଏ କଷ୍ଟ... ଆସି ମୋ ପାଖକୁ ମାତା... ଫିଟାଉ ସଙ୍କଟ... lll କେତେ ଆଶା ରଖି ମାତା.. ଡାକୁଛି ଗୋ ତତେ... ସହି ହଉ ନାହିଁ ମାତା... କଷଣ ଯେ ଏତେ... lll ମାତା ହୋଈ ମୋ ଦୁଃଖ ତୁ.. କେମିତି ଦେଖୁଛୁ... ନିର୍ଦୟ ଏ ସଂସାର ମା... କାହିଁକି କରିଛୁ... lll ଝିଅ ତୋର ଅସହାୟ ଆଜି... ହେଇଛି ଗୋ ମାତା... ପାଖେ ପାଖେ ଥିବୁ ମl... ରଖିଛି ମୁଁ ଆଶା...

ଦଇବ ଦେଇଛି ଉପହାର ମତେ। ତୁମେ ସେ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ।। ମା ମୋ ଦେହର ହୃଦୟ ହୋଇଲେ । ତୁମେ ମୋ ହୃଦସ୍ପାଦନ।। ତୁମରି ଇଙ୍ଗିତେ ଦୁନିଆ ଦେଖିଲି । ଦେଖିଲି ଆଲୋକ ପଥ।। ତୁମରି ସ୍ନେହର ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଆଲୋକ। ବିକଶିତ ମତେ କଲ।। ଏ ଦୁନିଆରେ ବାପା ତୁମେ ଅଚ୍ଛ ବୋଲି । ଅଛି ମୋର ସବୁ କିଛି ।। ତୁମ ସ୍ନେହ ଆଗେ ଲାଗେ ସବୁ ତୁଚ୍ଛ। କେମିତି କହିବି ଆଜି ।। ଯେତେ ବି ବନ୍ଧୁଅଛନ୍ତି ମୋ ସାଥେ। ତୁମେ ଅଟ ଅନ୍ୟତମ।। ଲକ୍ଷେ ତାର ଥାଇ କି ଲାଭ ଆକାଶେ। କେ ହେବ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସମ।। କି ପୁଣ୍ୟ ବଳରେ ତୁମକୁ ପାଇଲି ଏମିତି ସମ୍ପର୍କ ନେଇ । ଏ ଜନମ ପାଇଁ ଯାହା ଲୋଡ଼ା ଥିଲା।। ଦେଇଛନ୍ତି ମତେ ସାଇଁ।। ମୋ ଜୀବନେ ବା

ମୁଁ ଆଉ ଅଝଟ ହେଉନି ସ୍କୁଲ ବସ୍ତାନି ଧରି ଦୁଇ ଟଙ୍କା ପାଇଁ, ମୁଁ ଆଉ ଅଝଟ ହେଉନି ସେଇ ଗାଁ ପିଲାଙ୍କ ସହ ବିଷ ଅମୃତ ଚୋର ପୋଲିସ ଖେଳିବା ପାଇଁ।। ମୁଁ ଆଉ ଋଷି କାନ୍ଦୁନି ଖେଳରେ ଚୋର ହେଇଗଲେ। ମୋ ଗୋଡ଼ ବି ଆଉ କାଟୁନି ଆମ୍ବ ଟାକୁଆ ର ସେ କିତି କିତି ଖେଳ ରେ।। ମୁଁ ଆଉ ଲୁଚୁନି ସେ ଦ୍ଵିପ୍ରହର ଆମ୍ବ,କଇଁଆ,ବରକୋଳି ଚୋରି କରିବାରେ।। ମୁଁ ଆଉ ଅଝଟ ହେଉନି ଟିୟୁସନ୍ ଯିବା ପାଇଁ ପଣିକିଆ ଡରରେ, ମୁଁ ଆଉ ଅଝଟ ହେଉନି ଖାତା ଚିରି ବର୍ଷା ରେ କାଗଜ ଡ଼ଙ୍ଗା ଭସାଇବା ରେ।। ମୁଁ ଆଉ କାନ୍ଦୁନି ଗାଁ କୁ ଆଇସ୍ କ୍ରିମ୍ ବିକା ଆସିଲେ। ମୁଁ ଆଉ ଖେଳୁନି ବାଟି,ନଟୁ, ଲଙ୍କାମ୍ବ ମଞ୍ଜି ପିଲାଙ୍କ ମେଳରେ

ମନ ସଦା କେବେ ଦୁଃଖ କରିବନି... ଉଦାସ ହେବନି କେବେ। ଅଛି କେତେ ଛବି ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି.. ଏ ଜଗତ ମହୀ ତଳେ। ଅଛନ୍ତି ଧରା ରେ କେତେ ଯେ ସାହସୀ... ବୀର ଗରୀୟାନ ପୁରୁଷ। ମୃତ୍ୟୁ ସହ ଲଢ଼ି ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତି... କେତେ ଯେ ମହା ପୁରୁଷ। ହାରିବନି କେବେ ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧ ରେ... ଥରେ ଅଧେ ଝୁଣ୍ଟିଗଲେ। ଆହା ପଦେ କେହି କହିବାକୁ ନାଇଁ... ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଖେ ସବୁ ରହିଲେ। ଜୀବନର ଚଲାବାଟେ ଆସନ୍ତି ଅନେକ ବାଟୋଇ... କିଏ ହୁଏ ନିଜର ତ କିଏ ହୁଏ ସାତ ପର... କିଏ ହୁଏ ପୁଣି ଚିହ୍ନା ଠୁ ଭି ଚିହ୍ନା, ତ ପୁଣି କିଏ ହୁଏ କାଇଁ ଅଚିହ୍ନା। ସବୁ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଆନ୍ତି... ମନର ଶାମୁକା ଭିତରେ। ଏ ଭବ ରଙ୍ଗ ମଞ୍ଚ

ମନ ବସନ୍ତରେ ବିକଶିତ ଭାରତ । ବହୁତ ହାତ ଯେବେ ହେବ ମିଳିତ।। ସଫଳ ହେବ ବିକଶିତ ଭାରତ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ସ୍ରୋତ ତିଆରି କରି ପାରେନି। ବହୁ ହାତ କୁ କୌଣସି ବାଧା ହରେଇ ପାରେନି।। ଉପଯୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ସେତେବେଳେ ମିଳିବ। ଶିକ୍ଷା ସହିତ ଦିକ୍ଷା ଓ ସଂସାର ମନରେ ଖେଳିବ।। ଯେବେ ବିଜ୍ଞାନ ସହିତ ବିବେକ ଆସିବ। ସେତେବେଳେ ପେଷା ସହିତ ନିଶା ଆସିବ।। ବିଜ୍ଞାନ ବିକଶିତ ହେବ ଯେବେ ସଫଳତା ସହିତ ସାର୍ଥକତା ଆସିବ। ସେବେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୌନ୍ଦଯ୍ୟତା ଆସିବ ।। ମନ ବସନ୍ତର ସଫଳତା ଜାଣିବ ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷାରେ ସାମାଜିକତା ନାହିଁ । ସେ ଶିକ୍ଷା ର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନାହିଁ।। ମନ ବସନ୍ତ ର ଶୁନ୍ୟତା ପାଇଁ ବିଶ୍ବ ସୃଷ

ଜଗତ କରତା ପରମେଶ୍ବର ଗଢିଛନ୍ତି ନିଜ ବିଚିତ୍ର ରୂପ।। ଏମିତି ବିଚିତ୍ର ଦେବ ଟି ସିଏ ତା ଆଖି ଦେଖିଲେ ଗୁଣି କରି ନିଏ।। ଚକା ଚକା ତାର ଅଜବ ଆଖି ଅଶ୍ରୁ ଝରି ଯାଏ ସେ ଆଖି କୁ ଦେଖି।। ଗୋଡ ଅଧା ପୁଣି ହାତ ବି ଅଧା ସିଂହାସନ ରେ ପୁଣି ବସିଛି ସିଧା।। ଖାଉଛି ନିତି ସେ ଷାଠିଏ ପଉଟି ସବୁ ମାୟା କୁ ପାଖେ ସାଉଁଟି।। ଅଧର ନାଲି କୁ ପୁଣି ହସ ମୁରୁକି ଭକ୍ତ ର ଭକ୍ତି କୁ ଦେଖେ ନିରିଖି।। ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ସେ ବସିଥାଏ ଡାକି ଡାକି ପୁଣି ଅଭଡ଼ା ଖୁଆଏ।। ଅଧା ଗଢା ପୁଣି ମୁଁହ ବି କଳା ହସି ହସି ପୁଣି କରେ ସେ ଲୀଳା।। ସହସ୍ର ଭକ୍ତ କୁ ପାଖକୁ ଡାକି ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ ତା ନେତ ଢାଙ୍କି।। ଆଷାଢ଼ ଆସିଲେ

ପଥର ଛାତିରେ ଖୋଦା ଅନନ୍ତ ସମୟ, ହାତୁଡି ଛେଣୀ ସ୍ଵରେଜାଗେ ଯୁଗର ହୃଦୟ ରକ୍ତ ଓ ଘର୍ମ ମିଶି ଗଢ଼ା ଦେଉଳ ଦେହ ନିରବ ଶିଳ୍ପରେ ଲୁଚି ରହିଛି ଶତାବ୍ଦୀର ସ୍ନେହ। ନଥିଲେ ସେ ରାଜା, ନଥିଲା ମହାନାମ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ହାତ ଗଢିଲା ଅମରଧାମ, ମୁକୁଟ ଝରିଗଲା ରାଜାଙ୍କ ମଥାରୁ, ଶିଳ୍ପୀର ସ୍ପର୍ଶ ରହିଗଲା ପଥର ଶ୍ରୀମୁଖରୁ। ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଦେଉଳ,ଧୂଳି ହେଲା ଗାଥା, ତଥାପି ଲିଭିଲା ନାହିଁ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଥା। ପଥର କହେ ଆଜି ନିରବ ସାକ୍ଷ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟି କେବେ ମରେନି, ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟ। ମାଟିରେ ଶୋଇଛି ଶିଳ୍ପୀ,ଜାଗିଛି ତାଙ୍କ କଳା, ଶିଳ୍ପର ସ୍ମୃତି ହେଉଛି ସଭ୍ୟତାର ଜ୍ୱାଳା। ସମୟ ଯେତେ ମୁଛି ଦେଉ ନାମଓ

କିଏ କହେ ସେ ଜଗତ ଠାକୁର କିଏ କହେ ଅନାଥ ର ନାଥ, ବିଶ୍ଵ କୁ ରଖିଛି ନିଜ ବାହୁ ଛାୟା ତଳେ ସାଜି ସିଏ ଜଗନ୍ନାଥ।। କି ସୁନ୍ଦର ବେଶ କି ସୁନ୍ଦର ନେତ କି ସୁନ୍ଦର ଚକା ଆଖି, ପାପର ବିନାଶ କରୁଥାଏ ନିତି ଶ୍ରୀ ମନ୍ଦିର ଅଛି ସାକ୍ଷୀ।। ସେ ଚକା ଆଖି ରେ ସବୁ ଦେଖୁଥାଏ ମାୟା କରୁଥାଏ ନିତି, ଭକ୍ତ ର ଡାକକୁ ସମ୍ଭାଳି ନ ପାରି ତା ଦୁଃଖ ରେ ହୁଏ ସାଥୀ।। ଭାବର ଠାକୁର ସେ ଭାବବିନଦିଆ ଛଳନାର ଗନ୍ତାଘର, ଛଳନା କରି ସେ ମନ ମୋହୁଥାଏ ସାଜି ପୁଣି ମାୟାଧର।। ଦୁଇ ଭାଇ ହୋଇ ମିଶି ରହିଥାଏ ସଭିଙ୍କ ଗେହ୍ଲା ହୋଇ, ଦୁନିଆ କହେ ତା ପରି ଠାକୁର ଏ ସଂସାର ରେ କେହି ନାହିଁ।। ହାତ ଅଧା ଅଧା ଗୋଡ ଅଧା ଅଧା ବିଚ

ପ୍ରିୟ ର ଶିକ୍ଷକ ଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି.... କେମିତି କରିବୁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଅପମାନନା, ଆପଣ ତ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା। ତୁମେ ଥିଲ ଆମ ନୀତି ଆଦର୍ଶ, ତୁମ୍ଭ ସାଥେ ମିଳି ହୋଇଥିଲୁ ହରଷ। ପଲକି ଝଲକି ଉଠେ ସେହି ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ, କେମିତି ଭୁଲିବୁ ଆମେ ସେହି ଅଭୁଲା ଦିନ। ଆପଣ ନଥିଲେ ଖାଲି ଆମ ପ୍ରିୟ ଶିକ୍ଷକ, ଆପଣ ଥିଲେ ଆମ ଭଗବାନ ସଦୃଶ। ଆପଣଙ୍କ ନୀତିବାଣୀ ବଜାଇ ରଖିକି, ଯେତେ ପ୍ରତିଶୃତି ମନରେ ସାଇତି.. ଆଜି ଆମେ ବଞ୍ଚିଛୁ। ସବୁ ଭାସିଗଲା ସମୟ ସୁଅରେ, ମନ ଆମ ହାରିଗଲା ବିଚ୍ଛେଦ ବାଜିରେ.. ହୃଦୟ ଆଘାତ ଆମ ସମ୍ପର୍କ ଡୋରିରେ। ଛାତିକୁ ପଥର କରିଦେଇ, ବିରହ ସୁଅ ରେ ଯାଏ ହଜି ହଜି। ଆଜି ଆମେ ଝୁରୁଛୁ

ସନ୍ଧ୍ୟା ନଇଁ ଆସୁଥିଲା। ଜଙ୍ଗଲର ନିବିଡ଼ତା ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶେଷ କିରଣ ଟିକକ ହଜିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକୃତି ଯେମିତି ଏକ ଗମ୍ଭୀର ନୀରବତାର ଓଢଣା ଢାଙ୍କି ହୋଇଗଲା। ଗଛର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥିର, କେଉଁଠି ହେଲେ ପକ୍ଷୀଙ୍କ କାକଳି ଶୁଭୁନଥିଲା। ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲ ପାଖ ଦେଇ ଯାଇଥିବା ସେଇ ପୁରୁଣା ପକ୍କା ରାସ୍ତାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ଚାଲୁଥିଲି। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ଗୋଟିଏ କଳା ବିଲେଇ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ରାସ୍ତା ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲା। ମୁଁ ସାମାନ୍ୟ ଅଟକି ଗଲି। କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ମୋ ପାଦକୁ ସେଇଠି ବାନ୍ଧିଦେଲା। ବିଲେଇଟି ରାସ୍ତା କାଟିଲା ବେଳେ ତା’ର ଚାଲିରେ କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନଥିଲା; ସେ ନ

ରଜନୀ ଲୋ,,, ଆଜି ଆବୋରିନେ ଚନ୍ଦ୍ରମା କୁ...!! ଲିଭେଇ ଦେ ମୋ କାଳିମାକୁ..। ରଜନୀ ଲୋ... ଆଜି ପଖାଳିଦେ ମୋ ଅଙ୍ଗ କୁ ..! ଲଗେଇ ଦେ ତା ରଙ୍ଗକୁ..। ରଜନୀ ଲୋ... ଆଜି ତୋଳି ନେ ତାରା କୁ...!! ସଜେଇଦେ ମୋ ଗଭାକୁ...। ରଜନୀ ଲୋ.. ଆଜି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେ ମୋ ପ୍ରଣୟକୁ...!! ସମର୍ପି ଦେଲି ମୋ ନିଜକୁ ..। @ପ୍ରଜ୍ଞା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ବାଘ

ସେଠି ସମୟ ଶୋଇଛି ଶ୍ୟାମଳ କୋଳରେ ପ୍ରକୃତିର ପଣତେ, ଶ୍ରୀବଳଦେବଙ୍କ ନୀଳପଦ୍ମ ଶୋଭା, ଝଲସେ ଭକ୍ତିର ପଥେ। କନ୍ଧରା ବିନାଶେ ଯେଉଁ ମାର୍ଟି ହେଲା ପବିତ୍ର ପୁଣ୍ୟ ଧାମ, ସେଇ କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଆମରି ଗୌରବ, ଆମ ଅନୁରର ନାମ ।.... (୧) ଭିତରକନିକା ତମାଳ ବନରେ ଜହ୍ନ ରାତିର ମାୟା, ହେନ୍ନାଳ ବଣର ନୀଳ ଜଳରାଶି, ସାଜେ ପ୍ରକୃତିର ଛାୟା । ବାଉଁଶରାଣୀର କଳା କଉତୁକେ, ବିହଙ୍ଗର ମଧୁ ସ୍ବର, କୁମ୍ଭୀରର କାୟା, ସବୁଜିମା କାୟା, ସତେ ଅତି ସୁନ୍ଦର। କନିକା ପ୍ରାସାଦ ପଥର କହୁଛି ରାଜକୀୟ ଅଭିଭାଷ, ଅତୀତର ସେହି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣିମ ଶିଖା, ଆର୍ଜି ବି ବିକାଶେ ପ୍ରକାଶ ।......(୨) ଗହୀରମଥାର ବେଳାଭୂମି ଦିଏ ସହ

ତୁ ଭାରି ମନେ ପଡ଼ୁ ତୁ ମୋର ହେଲେ କାହିଁକି -----? ଜାଣିନି କାହିଁକି ଆଉ କଣ ପାଇଁ ତେବେ କିଛି କାରଣ ହିଁ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଗୋଲାପୀ ସଞ୍ଜ ରେ ଆଉ ନିରୋଳା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ର ମଧ୍ୟlନ୍ତର ରେ ଭାରି ମନେ ପଡ଼ୁ ତୁ ମୋର ହଁ ସେତିକି ସମ୍ପର୍କ ଟା ନିବିଡ଼ ବୋଲି ଆଉ ମୁଁ ତୋର ବେଶୀ ନିଜର ବୋଲି ଥରେ ଫେରି ଯାନ୍ତି କି ସେ ପଛକୁ ଯୋଉଠି ତୋ କୋଳ ରେ ମୋ ପିଲାଦିନ କୁ ହଜେଇଦେଇଛି..... ଯେବେ ନିଜ ହାତ ରେ ମୁଁ ଖାଇବା ଅପେକ୍ଷା ତୋ ହାତ ରେ ଖାଇବାକୁ ଅଳି କରି ବସୁଥିଲି ମା...... ଆଉ ଥରେ ସେ ମା ଡାକ ରେ ଫେରି ଆସନ୍ତା କି ମୋ ହଜିଲା ଦିନ ର ସ୍ମୃତି ସବୁ ଯାହାକୁ ସାଉଁଟି ବାକୁ ଭାରି ବିକଳ ହୁଏ ଏ ମନ ଆଉ

(କ) ଚନ୍ଦନ ମହକୁଛି ଫୁଲ ବି ମହକୁଛି ତୁମରି ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରେ ହାତେ ରଙ୍ଗ ତୁଳୀ ଆଙ୍କେ ତୁମ ଛବି ମୋହର ପ୍ରେମ ପତ୍ରେ । (ଖ) ନାନା ରଙ୍ଗ ଫୁଲ ଫୁଟିଛି ବାଡ଼ିରେ ତଥାପି ତୁମକୁ ଚାହେଁ କି ଅତର ମାଖି ଆସିଲ ଗୋ ପ୍ରିୟା ତୁମରି ସୁନେଲୀ ଦେହେ। (ଗ) ରାତି ଲାଗେ ଦିନ ଦିନ ଲାଗେ ରାତି ତୁମକୁ ଦେଖିଲା ପରଠୁ କି ମଧୁର କଥା କି ମଧୁର ଗୀତି ଶୁଣିଛି ତୁମରି ଓଠୁ।

(୧) ତୁମେ ହିଁ ଆଦି ତୁମେ ହିଁ ତ ଅନ୍ତ ।। କୋଟି ପରଂବ୍ରହ୍ମ ମୋର ତୁମେ ହିଁ ତ ଅନନ୍ତ ।। (୨) ସକଳ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିଓଁକାର ଗାଇ ଉଠେ ଏ ମନ ।। ବୀଣାଝଙ୍କାରର ତୁମେ ଆବାହକ ନାଚ଼ି ଉଠେ ଏ ବୃନ୍ଦାବନ ।। (୩) ସକଳ ସୃଷ୍ଟିର ତୁମେ ତ ନାୟକ କୋଟି ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ତୁହି ଯେ ମାଲିକ।। କେବେ ତୁ ଅଝଟିଆ ପୁଣି ରାଗି ବଡ଼ ଦରଦୀ କାଳିଆ ସବୁରି ସହଭାଗୀ।। (୪) ଆନନ୍ଦ ବଜାରେ ନିରାନନ୍ଦ ତୁହି ଆପଣା ପର ତୁ କେବେ ନ କରଇ।। କୋଟି ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ତୁମେ ଦାରୁବ୍ରହ୍ମ କେବେ ତୁ ଇଶ୍ଵର ପୁଣି ପରଂବ୍ରହ୍ମ ।। ଲେଖକ : ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟବାନ ବେହେର