ହେ ଜଗା

ଜଗତ କରତା ପରମେଶ୍ବର

ଗଢିଛନ୍ତି ନିଜ ବିଚିତ୍ର ରୂପ।।

ଏମିତି ବିଚିତ୍ର ଦେବ ଟି ସିଏ

ତା ଆଖି ଦେଖିଲେ ଗୁଣି କରି ନିଏ।।

ଚକା ଚକା ତାର ଅଜବ ଆଖି

ଅଶ୍ରୁ ଝରି ଯାଏ ସେ ଆଖି କୁ ଦେଖି।।

ଗୋଡ ଅଧା ପୁଣି ହାତ ବି ଅଧା

ସିଂହାସନ ରେ ପୁଣି ବସିଛି ସିଧା।।

ଖାଉଛି ନିତି ସେ ଷାଠିଏ ପଉଟି

ସବୁ ମାୟା କୁ ପାଖେ ସାଉଁଟି।।

ଅଧର ନାଲି କୁ ପୁଣି ହସ ମୁରୁକି

ଭକ୍ତ ର ଭକ୍ତି କୁ ଦେଖେ ନିରିଖି।।

ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ସେ ବସିଥାଏ

ଡାକି ଡାକି ପୁଣି ଅଭଡ଼ା ଖୁଆଏ।।

ଅଧା ଗଢା ପୁଣି ମୁଁହ ବି କଳା

ହସି ହସି ପୁଣି କରେ ସେ ଲୀଳା।।

ସହସ୍ର ଭକ୍ତ କୁ ପାଖକୁ ଡାକି

ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ ତା ନେତ ଢାଙ୍କି।।

ଆଷାଢ଼ ଆସିଲେ ସ୍ନାନ ସାରି

ମାଉସୀ ଘର କୁ ଯାଏ ବାହାରି।।

ତା ପାଇଁ ଗଢା ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ରଥ

ବୋଲାଏ ଜଗତେ ସେ ଜଗନ୍ନାଥ।।