ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଜୀବନ ନୌକା

କାଲି ଯିଏ ଥିଲା ଆଜି ସିଏ ନାହିଁ

ଏଇ ତ ଦୁନିଆ ରୀତି,

ସମୟ ରଥର ଚକ ଗଡୁଥାଏ

କରି କେତେ ପରିଣତି ।

ଧନ ଅବା ମାନ ସବୁ ରହିଯିବ

ଫେରିବନି ବିତିଲା ଦିନ,

ସମୟ ସାଥେ ଯିଏ ଚାଲି ଶିଖିଲା

ସିଏ ହିଁ ତ ଭାଗ୍ୟବାନ ।

ଫୁଲଟିଏ ହୋଇ ହସିବାକୁ ହେବ

ଝଡ଼ ଆସୁ ପଛେ ଯେତେ,

ଜୀବନର ମାନେ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ

ସମୟର ପ୍ରତି ପଥେ ।

ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ ପର ପାଇଁ ବଞ୍ଚି

ଜଗତେ ଛାଡିବା ଚିହ୍ନ,

ସମୟ ହିଁ ତୁମ ସଫଳତା ପାଇଁ

ଦେବ ଦିନେ ପ୍ରତିଦାନ ।

ଘଣ୍ଟାର କଣ୍ଟା ଟିକ୍ ଟିକ୍ ହୋଇ

ଚେତାଇ ଦିଏ ସଭିଙ୍କୁ,

କାମ ସାରିଦିଅ ଆଜିର ଯାହା

ରଖ ନାହିଁ କାଲିକୁ ।

ସମୟ ଯେବେ ପାଖରୁ ଚାଲିଯାଏ

ଫେରିବାକୁ ପଥ ନଥାଏ,

ହଜିଲା ଦିନର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିଲା ବେଳକୁ

ଜୀବନ ସରି ସରି ଯାଏ ।

ତେଣୁ ହସି ହସି ଜୀବନକୁ ଜିଅ

ନାହିଁ କିଛି ଅନୁତାପ,

ସମୟ ହାତରେ ସବୁ ସମର୍ପି

ଭୁଲିଯାଅ ଦୁଃଖ ପାପ ।

ଜୀବନ ଓ ସମୟ ଦୁଇ ସହଯାତ୍ରୀ

ଚାଲିଥାନ୍ତି ସାଥେ ସାଥେ,

ଶେଷ ଅକ୍ଷରଟି ଲେଖିବା ପୂର୍ବରୁ

ଖୁସି ଭର ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ।