ପାପ ସଂସାର ...

ଚାରିଆଡ଼େ ଏଠି ଯୌନ ପିଶାଚୁ ଯେ,

କେମିତି ଚାଲିବ ସଂସାର।

କୋମଳମତିଠୁ ଯୁବା-ବୃଦ୍ଧା ଯାଏ,

ତ୍ରାହି ନ ମିଳଇ କାହାର।

​ରକ୍ତ ଶୋଷି ମାରେ ନର-ରାକ୍ଷସ ଟା,

କିଏ ନିଜେ ପିଇ ମରେ ଜହର।

ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ବୁକୁଫଟା ଦୁଃଖ,

କରନ୍ତି କରୁଣ ଚିତ୍କାର।

​ବଞ୍ଚିଯାଏ ଯିଏ ବାକି ଜୀବନ ଟା,

ହୋଇଯାଏ ପୋଡ଼ା ଅଙ୍ଗାର।

ଶୋଷିଲା ପରାଣ, ମାରୁବାଲି ମନ,

ଧର୍ଷିତ ନାମ ତା ସମାଜର।

​ପାଦ ଥାପି ନାହିଁ ସିଏ ପୁଣି ହୁଏ,

ଗଣଦୁଷ୍କର୍ମର ଶିକାର।

ଏମିତି ପାପୀ ଙ୍କୁ କାହିଁକି ମା'ଲୋ,

ଧରିଛୁ କହ ତୋ ବକ୍ଷର।

ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନାରୀଟିଏ ହୁଏ,

କାମନା ଜୁଇରେ ସବାର।

​ଏତେ ପାପ ଆଉ ସହନା ମା'ଲୋ,

ଘୋଡ଼ାଇ ପଣତ ତୋର।

​ମଣିଷ ହୋଇ ଯେ ଅମଣିଷ ପରି,

କରୁଥାଏ ପଶୁ ଆଚାର।

ଜଳାର୍ଣ୍ଣବ ହୁଅ ଧରିତ୍ରୀ ମା'ଲୋ,

ଡୁବିଯାଉ ପାପ ସଂସାର।

---

ଲେଖିକା : ସ୍ୱପ୍ନାରାଣୀ ବିଶ୍ୱାଳ

ଠିକଣା : ଚାନ୍ଦବାଲି, ଭଦ୍ରକ