ପ୍ରହେଳିକା
ସନ୍ଧ୍ୟା ନଇଁ ଆସୁଥିଲା। ଜଙ୍ଗଲର ନିବିଡ଼ତା ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶେଷ କିରଣ ଟିକକ ହଜିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକୃତି ଯେମିତି ଏକ ଗମ୍ଭୀର ନୀରବତାର ଓଢଣା ଢାଙ୍କି ହୋଇଗଲା। ଗଛର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥିର, କେଉଁଠି ହେଲେ ପକ୍ଷୀଙ୍କ କାକଳି ଶୁଭୁନଥିଲା। ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲ ପାଖ ଦେଇ ଯାଇଥିବା ସେଇ ପୁରୁଣା ପକ୍କା ରାସ୍ତାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ଚାଲୁଥିଲି। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ଗୋଟିଏ କଳା ବିଲେଇ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ରାସ୍ତା ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲା। ମୁଁ ସାମାନ୍ୟ ଅଟକି ଗଲି। କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ମୋ ପାଦକୁ ସେଇଠି ବାନ୍ଧିଦେଲା। ବିଲେଇଟି ରାସ୍ତା କାଟିଲା ବେଳେ ତା’ର ଚାଲିରେ କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନଥିଲା; ସେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପଥରେ...
